Core Web Vitals در وبسایتهای فارسی: جایی که بیشتر از همه کند میشویم
فونت وزندار فارسی، جهت راستبهچپ و چیدمانهای چندزبانه سه نقطهی خطر رایج برای LCP و CLS هستند. راهحلهایی که در عمل جواب میدهند.
بیشتر کندیهایی که در وبسایتهای فارسی میبینیم، ربطی به سرور ندارند؛ نتیجهی تصمیمهای کوچک در بارگذاری فونت و چیدماناند. سه مورد تکراری هستند: فونت وزندار، جهت راستبهچپ و اجزایی که پس از بارگذاری به صفحه اضافه میشوند.
نخست، فونت. فایل فونت فارسی بهدلیل تعداد زیاد نویسهها حجیم است. اگر چند وزن را همزمان بارگذاری کنید، متن تا رسیدن فونت نامرئی میماند (FOIT) یا با فونت جایگزین جابهجا میشود (FOUT) که هر دو بر تجربه و اندازهگیری اثر میگذارند. راهحل عملی: زیرمجموعهسازی در صورت امکان، حداکثر دو وزن در مسیر بحرانی، `font-display: swap` و رزرو جا با `size-adjust` در `@font-face` جایگزین تا جابهجایی چیدمان به حداقل برسد.
دوم، جهت. در چیدمان راستبهچپ، استفاده از `left` و `right` بهجای ویژگیهای منطقی (`margin-inline-start`, `padding-inline-end`) باعث میشود اجزا هنگام ورود متن انگلیسی یا عدد جابهجا شوند. انضباط در استفاده از ویژگیهای منطقی، هم خطاهای چیدمان را کم میکند و هم هزینهی نگهداری نسخهی دوزبانه را.
سوم، اجزای دیررس. نوار اطلاعرسانی، ویجت گفتوگو و بنرها معمولاً بعد از بارگذاری به بالای صفحه تزریق میشوند و مستقیماً روی CLS اثر میگذارند. برای هر جزئی که بعداً اضافه میشود، از ابتدا فضای ثابت در نظر بگیرید؛ بهویژه برای ویجتهای گفتوگو که در گوشهی صفحه مینشینند.
در نهایت، اندازهگیری را روی دستگاه واقعی و اینترنت موبایل انجام دهید، نه روی لپتاپ متصل به شبکهی اداری. عددی که در شرایط واقعی کاربر ثبت نشده باشد، معیار تصمیم نیست.